Pies ostrożnie łapa za łapą kroczył po gruzowisku. Przekroczenie go było tą opcją, którą warto było podjąć. Gruzy powstałe z zawalonego budynku rozproszone były po całej szerokości wąskiej uliczki. Oczywiście można było wybrać inną drogę, ale trzeba było się liczyć w tedy z dodatkowym kilometrem w łapach, a gdy jest się zmęczonym nie myśli się o takich rzeczach, jak dodatkowa podróż. JB wstrząsnął mocno głową sprawiając, że woda, która na nim się znajdowała rozbryzgnęła się na boki. Jednak nie na długo, ich miejsce zaraz zajęły następne krople wody lecące z nieba. Wiosenna ulewa. Przynajmniej można było w końcu swobodniej oddychać. Przynajmniej na jakiś czas odór zgnilizny i ten słodko-kwaśny zapach da o sobie zapomnieć. Jeden z kamieni osunął się, gdy pies postawił na nim łapę. Choć przez chwilę stracił równowagę, dość szybko ją odzyskał. Może i był strasznie zmęczony, ale resztki energii pozwalały mu nadal kontrolować ciało. Raz jeszcze wstrząsnął łeb, woda zaczęła już mu zalewać oczy i dostawać się do uszu. Nie lubił tego uczucia. Później przez kilka dni miał wrażenie, jakby w środku chodziły mu robaki. Wzdrygnął się na samą myśl. Dobra, trzeba jak najszybciej pokonać te stertę i tuż za rogiem będzie wejście do metra. Tylko tego było mu teraz trzeba. Pokrzepiony tą myślą mocniej odpychał się tylnymi łapami i wspinał coraz wyżej. Będąc na szczycie tejże sterty rzucił okiem w głąb dziury wyzierającej z budynku, a raczej jego pozostałości. Przystanął i wbił wzrok w ciemność, jak zwykle miał wrażenie, że ktoś lub coś czycha w jej czeluściach. Wytężył słuch, ale jedyne co dało się słyszeć to deszcz stukający głośno o metalowe blachy. Stał jeszcze przez chwilę wpatrzony w głębię budynku, po czym powoli ruszył naprzód. Ostrożnie stawiał kroki na niestabilnych kamieniach, które gdyby tylko się osunęły sprawiłyby, że JB poleciałby razem z nimi w dół. A po drodze czekały na niego wystające pręty, stłuczone szkło, gwoździe i inne niezbyt przyjemne rzeczy, z którymi wolałby nie mieć bliższego spotkania. Na szczęście posuwał się na przód bez większych problemów, wszystko szło zadziwiająco sprawnie. Nie zagląda się darowanemu koniowi w zęby, więc i on nie roztrząsał tej sprawy. Szybkim krokiem pokonał ostatnie sto metrów i znalazł się w podziemiach metra. Tutaj można było w końcu trochę odetchnąć. Nie spiesząc się dotarł do miejsca, gdzie siedziała reszta sfory. Przemknął bokiem, by dostać się do jednego z wagonów. Wskoczył do środka i ulokował się na siedzeniu. W końcu mógł trochę odpocząć...
Decoy?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz